Al eerder schreven wij in dit en andere tijdschriften over eergerelateerd geweld en strafvorderlijk beleid.1 In dat verband besteedden wij aandacht aan de als de ‘methode LEC EGG’ bekende standaard voor de politiële behandeling voor eerzaken. Op basis van deze werkwijze, die is genoemd naar het Landelijk Expertise Centrum Eer Gerelateerd Geweld (LEC EGG) van de Nederlandse politie, worden zaken waarin geweld dreigt of speelt naar aanleiding van een eermotief geanalyseerd. Deze analyses spelen een rol in de opsporing van geweld uit naam van eer.2 Zij helpen namelijk bij het inzichtelijk maken van relevante zoekvragen en het inschatten van eventuele risico’s. Maar wat gebeurt er met deze politiële analyses in de rechtszaal? We gingen het na.
DOCUMENT
Geweld uit naam van de familie-eer heeft een archaïsche bijklank. Die eercodes, dat is toch gedateerd, daar doen moderne mensen toch niet aan? De politie neemt in de praktijk echter waar dat eerschendingen nog steeds hoog worden opgevat en dat eeropvattingen inmiddels ook in de digitale wereld worden geuit.
DOCUMENT
In deze bijdrage staan wij stil bij de vraag hoe de politie bemiddelt bij eergerelateerd geweld. In de eerste paragraaf geven wij een beeld van wat onder eergerelateerd geweld moet worden verstaan: op welke sociale velden doet deze vorm van geweld zich voor en wat is de aanleiding voor eerconflicten? Hoe ziet de Nederlandse politiële aanpak van dit geweld eruit? In de tweede paragraaf zoomen wij in op de term bemiddeling: onder bemiddeling wordt van alles en nog wat verstaan. Hoe bakenen wij in dit stuk die term af en wat kan er in dit verband gezegd worden over een eventuele rol voor de politie? In de derde paragraaf komt de bemiddeling in eerzaken aan bod en aan het einde volgt een korte afsluiting.
DOCUMENT
De gemiddelde krantenlezer komt niet zo vaak verhalen tegen over mannen die slachtoffer worden van eergerelateerd geweld. Bij het Landelijk Expertise Centrum Eer Gerelateerd Geweld (LEC EGG) van de Nationale Politie komen echter wel degelijk zaken met mannelijke slachtoffers binnen. In een aantal van die zaken speelt het niet accepteren van homoseksualiteit als motief voor dreigend geweld door familieleden een belangrijke rol. Maar het ging toch zo goed in Nederland met de acceptatie van mensen met een andere dan heteroseksuele oriëntatie? Moet de politie zich hier nu echt zorgen om maken?
DOCUMENT
In 2016 is het lectoraat Veiligheid in afhankelijkheidsrelaties van Avans Hogeschool benaderd door de gemeente Tilburg om een training te ontwikkelen voor het netwerk Sociale Onrust en Maatschappelijke Spanningen (SOMS). Dit netwerk is opgericht door R-Newt jongerenwerk en de gemeente Tilburg met als doel de samenwerking tussen organisaties op het gebied van signalering van radicalisering te vergroten.1
DOCUMENT
Wie in een zoekmachine op internet de woorden ‘politie’, ‘kat’ en ‘muis’ ingeeft, vindt moeiteloos talloze ‘hits’ waarin gewag wordt gemaakt van een strijd tussen de politie en verdachten van misdrijven. Het gebruik van de metafoor van het ‘katen-muisspel’ roept verschillende associaties op: die van de ongelijke strijd tussen de sterkere kat en de zwakkere muis die haar imposante belager te slim af moet proberen te zijn. Interacties tussen kat en muis roepen daarnaast het beeld op van een langgerekt spel: als de kat de muis in één keer verschalkt, is er geen spel. Surfend over het net komt ook de vraag op wie de kat is en wie de muis?
DOCUMENT
Autobiographies of migrant women about their experiences with honour-based violence (HBV) reach many readers and are used in policy debates on women's emancipation and immigrant integration. Migrant women's central position in this nationalistic debate stigmatises them as passive victims, their husbands as violent and their culture as oppressive. We read 16 autobiographies by female authors to analyse how the spectacle of the other is represented in their stories. Despite their victimisation, most authors present themselves as strong women. Nevertheless, the image of an exceptional woman who breaks off all contact with her family, still stigmatises migrant communities as oppressive. We found a few stories of women who describe their ongoing struggle to make their own life choices within their communities. These stories deserve more attention because they may be useful for addressing honour conflicts. To end HBV, we need to move beyond spectacle and consider how we can learn from these women.
DOCUMENT